چو پای از جای شد بر پی چه پویم

که او در شهر همچون خاک ره بود

رسانیدم ز خاکش سر بگردون

مکافاتم چنین کرد آن سگ دون

که یار از دست دادم می چه جویم

شد القصه ازین غصه شب و روز

چو شمعی اشک میبارید در سوز