که تا سوی جهان افروز ره یافت

چو پیش آهنگ روز آهنگ ره کرد

شد از زردی رویش روی اوزرد

بزودی مرد، سر از سوی ره تافت

بپیش پرده او مرد هشیار

جهان افروز را بستود بسیار

جهان افروز حالی پرده بگشاد