چو شیدایی زمانی سر فرو برد

چو خواند آن نامه را و با خبر شد

چو زهری غصه بروی کارگر شد

درین اندیشه گفتی شه فرو مرد

چوبا خود آمد آن از خویش رفته

فراق از پس، خرد از پیش رفته

دو تن را خواند و از حسنا سخن گفت