چوبا خود آمد آن از خویش رفته

چو زهری غصه بروی کارگر شد

درین اندیشه گفتی شه فرو مرد

چو شیدایی زمانی سر فرو برد

فراق از پس، خرد از پیش رفته

دو تن را خواند و از حسنا سخن گفت

که بس نیکوست هرچ آن سرو بن گفت