چو شد در قیروان خورشید غرقاب

فلک از دور، خود نظارگی بود

چو طاس آتش ازگردون در افتاد

گهر از طشت گردون باسرافتاد

برون ریخت از مسام چرخ سیماب

گروهی کشته را از هم گشادند

گروهی خسته را مرهم نهادند