برامد چاوش خورشید ناگاه

درفش دهخدای هفت انجم

ره خورشید از بهر نظاره

گرفته بود از انبوه ستاره

که تا خالی شد از نظارگی ماه

چو شد دریای سیمین سر گشاده

برامد باززرین پر گشاده