چو شد دریای سیمین سر گشاده

گرفته بود از انبوه ستاره

برامد چاوش خورشید ناگاه

که تا خالی شد از نظارگی ماه

برامد باززرین پر گشاده

دران موضع بیاران گفت هرمز

که چندین صید نبود نیز هرگز