که بگرفتند بر گردون ستاره

برید از پای خود آن تیغ هرمز

بپای خود که برد تیغ هرگز

چنان کردند بر بالا گذاره

گر آواز عجب برمی کشیدند

صدا از چرخ گردان می شنیدند

تو گفتی از زمین رفتند بیرون