چو کردندی جهانی صید هر روز

صدا از چرخ گردان می شنیدند

تو گفتی از زمین رفتند بیرون

که سنگ انداختند از برج گردون

شدی بریان ز خورشید جهان سوز

نبود آرامشان چون تیر پرتاب

که میرفتند روز و شب چو مهتاب