بپیش آن صفهیی میدید از دور

درختان گشته گرد حصن انبوه

بران حصن قوی بر رفت خسرو

جوانمردانش در پی گشته پس رو

که چون شمعی فروزان بود از نور

بساط صفه دوخ و بوریا بود

دران محرابگه پیری دو تا بود