دران محرابگه پیری دو تا بود

بپیش آن صفهیی میدید از دور

که چون شمعی فروزان بود از نور

بساط صفه دوخ و بوریا بود

چو مرغی برسر کوهی نشسته

ز هر شادی و اندوهی برسته

بپیش کردگار استاده بر پای