چو مرغی برسر کوهی نشسته

که چون شمعی فروزان بود از نور

بساط صفه دوخ و بوریا بود

دران محرابگه پیری دو تا بود

ز هر شادی و اندوهی برسته

بپیش کردگار استاده بر پای

نهاده دست بر هم چشم بر جای