فراقت ای پسر، جان پدر سوخت

گرفتش در بر و اشکش روان گشت

که بی جانان بسی الحق بجان گشت

بدو گفتا دل من چون جگر سوخت

بسی غم گوشمال خسروم داد

بحمدالله کنون جانی نوم داد

مپرس ازمن که بیتو حال چون بود