مپرس ازمن که بیتو حال چون بود

فراقت ای پسر، جان پدر سوخت

بسی غم گوشمال خسروم داد

بحمدالله کنون جانی نوم داد

که گر دل بود در دریای خون بود

کشیدم پای دل در دامن درد

نهادم چشم جان بر روزن درد