ز گفت آن کنیزک تنگدل شد

جهانا هر زمان رنگی براری

که داند تا تو در پرده چه داری

چو گل پاسخ شنید از وی خجل شد

بدو گفت ای مرا در خون نهاده

قدم از حد خود بیرون نهاده

چو تو کار غریبان دانی آخر