بدو گفت ای مرا در خون نهاده

که داند تا تو در پرده چه داری

چو گل پاسخ شنید از وی خجل شد

ز گفت آن کنیزک تنگدل شد

قدم از حد خود بیرون نهاده

چو تو کار غریبان دانی آخر

غریبی را چرا رنجانی آخر