غریبی را چرا رنجانی آخر

بدو گفت ای مرا در خون نهاده

قدم از حد خود بیرون نهاده

چو تو کار غریبان دانی آخر

مکن بد نام خاتون جهان را

ترا به گر نگهداری زبان را

که باشم من، که جفت شاه باشم