ز خلقش در جهان افتاد جوشی

میان باغ در شد آن فسونگر

ازار پای کرد آنجا بخون در

برآورد از جهان بانگ خروشی

فغان میکرد، دل پرخون و رخ تر

که ای دردا که رسوا گشت دختر

کنیزک بود گر باغ بسیار