نه یک همدم نه یک آموزگارش

دمی میزد بامید و دگر نه

ز سستی زان دمش یک جو خبر نه

ازینسان بود روز و روزگارش

موکل بود بر گل خادمی زشت

که نامش بود کافور و چوانگشت

ولیکن سخت نیکو خوی بودی