چو در دریا فرو شد همدم تو

ز دریا رفت بر هامون در اشک

درین دریا چو شد لب تشنه غرقاب

ز دریا درگذشت اما ز سر آب

ز دریا جان نبرد الا غم تو

عفی الله مردم چشمم که پیوست

همه بر روی من دارد زخون دست