که بی رویت برو عالم سیاهست

سیه زان شد که بی رویت نگه کرد

ازین تشویر روی خود سیه کرد

ازان در جامه ماتم میان بست

سیه شد چون نظر بیتو گشادست

دلم زین غصه داغش بر نهادست

از آب او چو حال من تبه شد