درین ماتم چنین اندیشمندست

که میبینم سیه، رنگ گلیمش

سیه شد زانکه چشمش درفشان بود

که در را با شبه گویی قران بود

بلایی بی تواش بر سر فگندست

سیه زانست جای او و دلگیر

که بی تو پای او ماندست در قیر