بلایی بی تواش بر سر فگندست

سیه شد زانکه چشمش درفشان بود

که در را با شبه گویی قران بود

درین ماتم چنین اندیشمندست

سیه زانست جای او و دلگیر

که بی تو پای او ماندست در قیر

سیاه از آتش سوزان هجرانست