کواکب روشن و شب گشت تاریک

بسی درگرد آن منظرنگه کرد

نشان آنجا که خواست آنجایگه کرد

ببود آنروز، تا شب گشت نزدیک

شبی بود از قیامت سهمگین تر

نجوم از نقطه قطبی زمین تر

شبی چون زنگی افتاده سرمست