شبی بود از قیامت سهمگین تر

نشان آنجا که خواست آنجایگه کرد

ببود آنروز، تا شب گشت نزدیک

کواکب روشن و شب گشت تاریک

نجوم از نقطه قطبی زمین تر

شبی چون زنگی افتاده سرمست

نهاده تا قیامت دست بر دست