بره صد بار با سگ در کمر شد

نه شب را از جهان روی شدن بود

نه روز رفته را باز آمدن بود

در آن شب فرخ از بنگه بدر شد

چو سوی منظر آمد کس ندید او

بتنهایی بکام دل رسید او

ز منظر جای بر رفتن نشان کرد