چو سوی منظر آمد کس ندید او

نه روز رفته را باز آمدن بود

در آن شب فرخ از بنگه بدر شد

بره صد بار با سگ در کمر شد

بتنهایی بکام دل رسید او

ز منظر جای بر رفتن نشان کرد

توکل بر خداوند جهان کرد