ز بی صبری دل از کف شد چوبادش

شه شاپور از آن پاسخ چنان شد

که از شوق گلش گویی که جان شد

ز مهر گل بجوش آمد نهادش

دلش از کین فرخ گشت جوشان

برخودخواند ده تن را خروشان

که فرخ را بگیرید این زمان زود