که از افلاک بادا بر سرش خاک

چه بد کردم بجای آن جفاکار

که شد این بیوفایی را روا دار

رسانیدم ز خاکش سر بر افلاک

چو آن سگ بی شکی رد فلک بود

کجا داند حق نان و نمک زود

اگر مهلت بود از چرخ گردان