فرو ماندند خلق خیره بوده

ز تاب روی او روی زمانه

چو آتش میزد از هر سو زبانه

چو روشن شد جهان تیره بوده

برون رفتند چون صاحب گناهان

ز شاه پاکدل زنهار خواهان

که ما را بر زمین بودن زمان ده