برون رفتند چون صاحب گناهان

چو آتش میزد از هر سو زبانه

چو روشن شد جهان تیره بوده

فرو ماندند خلق خیره بوده

ز شاه پاکدل زنهار خواهان

که ما را بر زمین بودن زمان ده

بجان، خلق جهانی را امان ده