ز مشرق تا بمغرب تیره گشته

دگر شب رفت فرخ سوی خندق

شبی بود از سیاهی همچو روزی

که دور افتد دلی از دلفروزی

ز ظلمت چشم انجم خیره گشته

بزورق برنشست آن مرد مکار

روان شد همچنان تا زیر دیوار