ز ظلمت چشم انجم خیره گشته

شبی بود از سیاهی همچو روزی

که دور افتد دلی از دلفروزی

ز مشرق تا بمغرب تیره گشته

بزورق برنشست آن مرد مکار

روان شد همچنان تا زیر دیوار

چو مرد آن دلو از بالا درانداخت