چو مرد آن دلو از بالا درانداخت

ز ظلمت چشم انجم خیره گشته

بزورق برنشست آن مرد مکار

روان شد همچنان تا زیر دیوار

سپه گر خویش را تنها درانداخت

بزودی مرد بر بالا کشیدش

که تا فرخ جگر گه بر دریدش