که من برخویشتن گشتم ستمگار

مرا گر هم کشد فرمانروا اوست

وگر گویم که بخشد پادشااوست

مرا کزره ببرد ابلیس مکار

اگر عفوم کند لطفی عظیمست

که دل درمعرض امید و بیمست

میان خاک، خون من که ریزد