اگر عفوم کند لطفی عظیمست

وگر گویم که بخشد پادشااوست

مرا کزره ببرد ابلیس مکار

که من برخویشتن گشتم ستمگار

که دل درمعرض امید و بیمست

میان خاک، خون من که ریزد

دو من خاکم، ز خون من چه خیزد