بآخر چون ز شب یک نیمه بگذشت

چه غم باشد کسی را ماه پس رو

زهی لذت که آن شب بود گل را

که آب آن خوشی میبرد پل را

مه روشن ز اوج خیمه بگذشت

سرای خلوت خسرو چنان بود

که گفتی جنت الفردوس آن بود