جهانی خلق بر گل گشته گریان

نه دل در سینه و نه عقل بر جای

نه مقنع بر سر ونه کفش در پای

ز سوز دلبرش دل گشته بریان

ز حلقش تا فلک آواز میشد

بپیش کشته خود باز میشد

فغان برداشته گل تا بعیوق