بدل میگفت با خسرو سخنها

بآخر چون برامد یک مه و نیم

فرو شد ماه آن خورشید اقلیم

بوقت صبحگاهی بود تنها

ز حال او بجز حق را خبرنه

بدل دانا، زبانش کار گرنه

درامد آتشی از مغز جانش