بچاه اندازو سر برنه چو گویی

ز مردم تابمردم ره بسی نیست

اگر مردت کسی اکنون کسی نیست

نخست از آب جو چون دست شویی

کسی کز خویشتن گوید بسی او

چو مرد آن خویشتن را دان کسی او

تحیر را نهایت نیست پیدا