چو مرد آن خویشتن را دان کسی او

نخست از آب جو چون دست شویی

بچاه اندازو سر برنه چو گویی

کسی کز خویشتن گوید بسی او

تحیر را نهایت نیست پیدا

که یابد باز یک سوزن ز دریا

رهیست این راه بس بی حد وغایت