زخود چون دیو از مردم گریزی

ز حسرت داغ بر پهلو نهی تو

سر تشویر بر زانو نهی تو

درین غم تا نمیری بر نخیزی

چو بردی از بسی شیطان سبق تو

ز عشق خود نپردازی بحق تو

بخود غره شدن زین بیش تا کی