چو بردی از بسی شیطان سبق تو

سر تشویر بر زانو نهی تو

درین غم تا نمیری بر نخیزی

زخود چون دیو از مردم گریزی

ز عشق خود نپردازی بحق تو

بخود غره شدن زین بیش تا کی

ترا زین ناکسی خویش تا کی