این خود فصلی بود از جنس هر فضیلتی که از هر نوع آدمی صادر گردد. اکنون به انصاف بازآییم و دست امید به دریوزه برهنه کنیم باشد که اصحاب ذوق ما را به دعای خیر یاد کنند وبه ذکر حسن مشرف گردانند تا حق سبحانه و تعالی به واسطه دعوات صالحه بیغرض دوستان دین خط عفو بر جراید جرایم ما کشد، انه ولی الاجابه. و این مجموع بر پنجاه باب نهاده شده بدین ترتیب که نموده میشود و بالله التوفیق:

سخن عطار را، که بحقیقت تریاکیست، با سخن دیگران قیاس نباید کرد که این دو مثلت که از عطار در عالم یادگار ماند: یکی خسرونامه و اسرارنامه و مقامات طیور و دوم دیوان و مصیبت نامه و مختارنامه، در مثمن هشت فردوس مربع نشینان (علی سرر متقابلین) چون حجره مسدس نحل پر شهد میبینند و حال بیننده بالا میگیرد (والعمل الصالح یرفعه) بلی مثلثی که عطار سازد چنین بود و به بوی آن، زهر از تریاک باز توان شناخت و به چاشنی آن نشان آشنائی بازتوان یافت، بیت:

ز جائی می برآید این سخنها

که جای جان و جانان است تنها

باب اول: در توحید باری عز شانه.

باب دوم: در نعت سید المرسلین صلی الله علیه و سلم

باب سوم: در فضیلت صحابه رضی الله عنهم اجمعین