ستاره ست رخشان ز چرخ بلند

که چشم سر ما نبیند نهان

دگر آنک دارد جهاندار خوار

به هر دانش از کرده کردگار

که بینا شمارش بداند که چند

بلند آسمان را که فرسنگ نیست

کسی را بدو راه و آهنگ نیست