مصرع نخست · شماره 17بچشم باطن خود خویش را بینشاعرعطاراثرآغاز سخنقالبسایردر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.14مکن با جان خود زنهار خواری#15ببین تا خود چه چیزی وز کجائی#16بجو از خویش اصل آشنائی#17بچشم باطن خود خویش را بینانتخابشده18به ریش وسبلتی ای مرد مسکین#19نه چشمی نه سری نه دست ونه پا#20بمعنی زین همه هستی مبرا#دربارهٔ این سطرسطر شماره 17 از «آغاز سخن» است.سطر پیشینبجو از خویش اصل آشنائی→سطر بعدیبه ریش وسبلتی ای مرد مسکین←