ز جوی شرع آبش ده تو زنهار

توانی در دو عالم رهروی کرد

از آن بیخ قوی شاخی کشد سر

که اسلامش بود نام ای برادر

که تا می روید و می آورد بار

فرو گیرد تمامت سینه ات را

دهد شادی غم دیرینه ات را