دهد شادی غم دیرینه ات را

ز جوی شرع آبش ده تو زنهار

که تا می روید و می آورد بار

فرو گیرد تمامت سینه ات را

درخت بارور گردد با یام

که از بارش ترا شیرین شود کام

مزین کن باقرارش زبان را