زبان را به پوزش بیاراستند

که کردار چون بود و اندیشه چون

که بودم بدین داستان رهنمون

می چند خوردند و برخاستند

دو شاه دلارای یزدان پرست

وفا را بسودند بر دست دست

کزین پس دل از راستی نشکنیم