که ماند از سعادت فرد و خالی

عجب دردیست این درد مبارک

بود در خورد هر مرد مبارک

مبادا هیچکس زین درد خالی

دوای جمله انسی و جنی

همین درد است می باید که دانی

خوشا دردا که آخر او دوا شد